İSLAMIN KÖLESİ VE KITMİRİ OLMAK KADAR BÜYÜK ŞEREF VARMIDIR

Bazen gazetelerde insanın tüylerini ürperten resimler görürüz. Çoğunlukla Kuzey Afrikalı fakir ve perişan insanların resimleri... Her biri sanki canlı birer iskelet... Kemiklerle etler arasında nerdeyse mesâfe kalmamış. Bu halleriyle bize olanca güçleriyle haykırırlar: “Biz açız, bize yardım elinizi uzatın!” diye...

İşte maddî açlık insanı böyle perişan, böyle zayıf, böyle güçsüz ediyor... Beride maddî problemleri yok denecek kadar az, ama kendilerini eğlenceyle, sefahatle, içkiyle yahut uyuşturucuyla avutmak isteyen huzursuz kalabalıklar. Bunların dertleri öncekilerinden daha ileridir.

Ruh, beden ülkesinin sultanıdır. Açlıktan kıvranan insanlarda hizmetçi zayıf düşmüştür, huzursuz insanlarda ise sultan perişandır. Birincilere her insaf ve vicdan sahibi acır, merhamet eder. İkincileri ise herkes kınar, herkes onlara düşman kesilir. Halbuki asıl acınmaya, el uzatılmaya muhtaç olanlar bunlardır... Çünkü bunlar hem hastadırlar, hem de ilâç düşmanıdırlar. Bunlara karşı, tedavi ehlinin çok şefkatli ve çok sabırlı olması gerekir. “Fâsıklara ancak ârifler acır.” Abdulkadir Geylâni (ks.)

Bugün huzur ve saadet arayanlar sadece bu insanlar değildir. Hemen herkes bu dertten bir iz taşımaktadır. Öyle ise biz öncelikle kendi nefsimize bir şeyler söylemeye çalışalım:

Neden yer yer ruhî sıkıntılara giriyor, sabırsızlanıyor ve bir şeyler yapamamanın ıstırabıyla ruhumuzu kıvrandırıyoruz. Beden sıhhatimizden, mali durumumuza, toplumdaki itibarımızdan dünyevî zevklerimize kadar her şeyi kendimize dert ediniyor ve bunları çözemeyince de üzülüyor, rahatsız oluyoruz...

Niçin, dünyanın üstünde gezeceğimize altına giriyor, bize hizmet etmesi gereken eşyaya biz hizmetçi oluyoruz.

Bu halimiz ruhumuzu hayli yoruyor ve takatten düşürüyor. Bütün bu olup bitenlere karşı sabırla karşı koymayı da başaramıyoruz. Zira, Üstat Bediüzzaman hazretlerinin o güzel teşhisiyle, biz sabır kuvvetimizi maziye ve müstâkbele dağıtıyoruz; hâle karşı sabrımızda güç kalmıyor ve sonunda sıkıntıya, ümitsizliğe düşüyoruz.

Bütün bunların kaynağına indiğimizde şu yanlışla karşılaşırız: “Biz nefsin doymasıyla, kalbin tatmin olmasını birbirine karıştırmışız.”

Yanlış yoldan giden yorulur. İşte bizi yoran, sıkıntıya düşüren ve sonunda perişan eden bu büyük hatadır. Bundan döndüğümüz an huzur ve saadete yönelmiş olacağız.

Nefis şerle beslenir. Şer ise kalbi yaralar, vicdanı rahatsız eder ve huzuru kaçırır. İşte bu fasit daire, stresin ve huzursuzluğun önemli bir kaynağıdır. Bu çemberi aşamayanlar, nefislerini besledikçe kalp ve vicdanlarında huzur melekesini kaybederler. Ve bunun çaresini yeniden nefsin tatmininde ararlar.

Sadece birkaç misâl:

Nefis cimrilikten yanadır. Para biriktirdikçe mutlu olacağını zanneder. Halbuki, kalp ve vicdan muhtaçları doyurmaktan zevk alırlar.

Nefis büyüklenmekten hoşlanır. Kalp ve ruhun rahatı ise tevazuda, alçakgönüllü olmaktadır.

Nefis oyun ve eğlence düşkünüdür. Akıl ise çalışmayı ve gayreti emreder, onunla rahat bulur.

Ve nihayet nefis, fâni ve geçici eşyanın meftunudur. Kalp ise bekâya, ebediyete aşıktır. İşte bütün huzursuzluklar bu çelişkilerin ürünüdür. Ve insan, nefsini beslemekle değil, kalbini tatmin ile saadet bulur.

Ve her türlü bunalım ve huzursuzluğun İlahî reçetesi:

“Bilesiniz ki, kalpler ancak Allah’ın zikriyle mutmain olur (Allah’ı anmakla sükûnet bulur). (Ra’d Sûresi, 28)


Maddî ve manevî nice rızıklara muhtaç olan insanoğlunun kalbini, ancak Allah’ı zikir, yâni Onu yâd etme, Onu hatırlama tatmin edebilir. O halde insan, Ondan başka neyi yâd etse mahlûku yâd etmiş, Ondan gayri neyi sevse fâniyi sevmiş olur. O ulvî kalp, bu süflî eşya ile tatmin olmadığı içindir ki, gafil insanı daima rahatsız eder. İşte can sıkıntısı, huzursuzluk, bunalım, stres dediğimiz şeyler hep bu doymayan kalbin açlık feryatları, ölüm çığlıklarıdır.

Alaaddin Başar (Prof.Dr.)

MECNUN DEĞİLSEN SUS!

 
---------------------------------------------------------
 

Çevremizde, az da olsa, “görmediğime inanman” diyen kişilerle karşılaşıyoruz. Bunlara bu yanlış düşüncelerinden vazgeçirmek için neler söylemeliyiz?

Şurası bir gerçektir ki; varlık âlemi sadece beş duyu ile hissedilebilenlerden ibaret değildir. İnsan, görme duyusu ile, sadece madde alemini görür. Diliyle tatlar âlemini, kulağıyla sesler âlemini, burnuyla kokular âlemini hisseder. Hâlbuki; elektrik, yerçekimi, ışınlar alemi, radyoaktif dalgalar ve nice gerçekler vardır ki, bunlar, ne görülürler ne de işitilirler. Bununla birlikte, bu gerçeklerin varlığı şüphe götürmez.

İşte bu prensibi göz ardı eden bir kısım insanlar, görmediğime inanmam diyerek bütün varlık âlemini, sadece gözleriyle gördükleri maddi eşyadan ibaret sanarak büyük bir hataya düşerler. Hâlbuki bir şeyin gözle görünmemesi onun yokluğuna delil olamaz. Zira bu âlemde gördüklerimize oranla göremediklerimiz çok daha fazladır. Hatta insan vücudunda akıl, hayal, hafıza gibi görünmeyen varlıklar, görünenden kat kat fazladır.

“Görmediğim şeye inanmam” sözünün altında, aklın görevini göze yükleme yanılgısı yatmaktadır. Hâlbuki insandaki her bir duyu ayrı bir âlemin kapısını açar; birinin görevi diğerinden beklenmez. Mesela, göz, kulağın; burun, dilin görevini yapamaz. İnsan, gözüyle ne yemeğin tadına, ne bülbülün sesine, ne de gülün kokusuna bakabilir. Göz bu organların görevlerini yerine getiremezken, elbette aklın fonksiyonunu da icra edemez.

Malumdur ki; herhangi bir eser, göz ile göründüğü hâlde, ustası akıl ile anlaşılır. “Görmediğime inanmam.” diyen bir insan, bu eserin yapıcısını inkâr durumuna düşer. Aynen bu örnekte olduğu gibi, sonsuz bir kuvvet, ilim ve sanat ürünü olan bu muhteşem kainatı seyrettiği hâlde, onun sanatkârını kabul etmeyen insan, ilim ve akıldan uzaklaşmış olur.

Böyle bir insan, bu kâinatta her an tecelli eden ve Allah’ın varlığını güneş gibi gösteren, yaratma, rızk verme, hayat verme gibi sınırsız olayları nasıl açıklayacaktır?

“Her şeyi maddede arayanların akılları gözlerindedir, göz ise maneviyatta kördür.”

Dünyada ilk kez “Namaz Resimleri Sergisi” açıldı

Bugüne kadar namazın resmin konusu olmadığını belirten Ressam Arif Ergun, “Resimlerimi yaparken tamamen gerçek olaylardan hareket ettim. Her yerde, her şartta namaz kılmaya çalışan insanların oluşturduğu güzellik tablolarını resmettim” dedi. Arif Ergun’un İstanbul Çemberlitaş’ta bulunan Birlik Vakfında sergilenen namaz resimleri, 19 Nisan’a kadar 09.00 ile 19.00 saatleri arasında ziyaret edilebilecek.

Dünyanın ilk “Namaz Resimleri Sergisi”, İstanbul’da Birlik Vakfında açıldı.

Son yıllarda toplumdaki namaz bilincini ve duyarlılığını arttırmaya yönelik etkinliklere bir yenisi daha eklendi. “Resim çok önemli ve etkili bir mesaj dilidir” diyen ressam Arif Ergun, iki yıldır hazırladığı 42 yağlı boya tabloyu sanatseverlerin beğenisine sundu.

Tarihte namazlarıyla ünlü maneviyat büyüklerinden zor şartlarda kılınan namazlara kadar önemli olayları bir resim karesinde özetleyen Ergun, tablolarına ilginç isimler verdi. Bunlar arasında Abbad bin Bişr’in (r.a.), Hatem bin Asam’ın, Urve bin Zübeyir’in, Bediüzzaman Said Nursi’nin namazları olduğu gibi, “savaşta namaz”, “Çanakkale’de namaz”, “yoğun bakımda namaz”, “çatıda namaz”, “kar üstünde namaz” gibi isimler de var.

Açılışta konuşan Namaz Gönüllüleri Platformu sözcüsü Abdullah Yıldız, üç yıldır namazı gündeme getirmek için programlar yaptıklarını belirterek, “Hamdolsun, şimdiye kadar 300 namaz paneli yaptık. Radyo TV programlarımız devam ediyor. Şimdiye kadar 70 namaz bilinci kitabı çıktı” dedi.

Namazla ilgili binlerce etkinlik yapılması gerektiğini belirten Namaz Gönüllüleri Platformu üyelerinden Cemil Tokpınar da, “Sanata dönüşmeyen, iletişim araçlarının konusu olmayan fikir ve davalar uzun ömürlü olamaz. Bunun için resim sergisini çok önemsiyorum. İnşallah yakında namaz fotoğrafları sergisi ve namaz şiirleri dinletisi programlarımız olacak. Namaz için sinema filmi hazırlıklarımız da devam ediyor” şeklinde konuştu.

Sanatçının görevinin hayattaki güzellikleri tabloya aksettirmek olduğunu belirten ressam Arif Ergun da, “Maalesef bugüne kadar namaz resmin konusu olmamıştır” diyerek şöyle devam etti:

“Resimlerimi yaparken tamamen gerçek olaylardan hareket ettim. Her yerde, her şartta namaz kılmaya çalışan insanların oluşturduğu güzellik tablolarını resmettim. Belki kimi insanlar tabloları görünce bir kısmına çok şaşıracaklar. Ama birçok kimse de kendi hayatından veya çevresinde gözlemlediği kimselerden izler bulacak.”

Arif Ergun’un, İstanbul Çemberlitaş’ta bulunan Birlik Vakfında sergilenecek olan namaz resimleri, 19 Nisan’a kadar 09.00 ile 19.00 saatleri arasında ziyaret edilebilecek.

Namaz yazarları kitaplarını imzaladı

Resim sergisinde Namaz Gönüllüleri Platformunda bulunan namaz bilinci kitabı yazarlarından Abdullah Yıldız, Cemil Tokpınar, İsmail Mutlu, Ahmed Saban, Yaşar Alptekin, Hasan Hafızoğlu, Kerim Buladı, Ramazan Kayan, Ahmed Çağlayan ve Ahmed Altun da kitaplarını imzaladı.

Ressam Arif Ergun Kimdir?

1954 yılında Konya’nın Hadim ilçesinde doğdu. İlkokulu kendi köyü Kaplanlı’da, ortaokulu Hadim’de, liseyi Bursa Erkek Lisesinde ve Konya Gazi Lisesinde okudu. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Dekoratif Sanatlar Bölümünden 1977 yılında mezun oldu.

Resime karşı merakı daha ilkokula gitmeden kuzu ve at resimleri çizerek başladı. Okul döneminde de öğretmenlerin teşvikiyle devam etti.

Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Bölümünü bitirdikten sonra 21 yıl kumaş desenleri ve kumaş baskı işleriyle meşgul oldu. Bu sırada vakit buldukça resim yapmaya devam etti. Son yıllarda Kutlu Doğum Haftası programlarına paralel olarak çok farklı gül resimleri yaptı.  

Kasımpaşa Lemar Düğün Salonunda, Taksim Metrosu Sergi Salonunda, Cevahir Otelde, Sepetçiler Kasrında, Fırat Kültür Merkezinde, Muammer Karaca Tiyatrosunda resim sergileri açtı. Namaz Gönüllüleri Platformunda bulunan Arif Ergun,  “Namaz Resimleri Sergisi”yle yedinci kişisel sergisini açmış oldu.

 Sergiden Fotoğraflar

Resimlerden Seçmeler

Sahabeden Ebu Milak (r.a.) hacet namazı kılarken

Dağcılardan biri namaz vakti girince
vazifesini yerine getirirken

Yol kardan kapanmış, bir mümin
karlar üzerinde namaz kılarken

         Eski çağlarda bir adada 300 yıl ibadet eden zat

Bangladeş'te sel baskınına aldırmayıp
tahtalar üzerinde namaz kılanlar.

Mola anında namaz kılan bir öğrenciye saldırmaya gelen köpeğin
yaklaşınca hiçbir şey yapmayıp geri dönmesi